به کهن سرزمینم ایران

آن سبزینه درخت

که ساقه هایش مثل ابرها سپید بود
آن اهورای جنگل
که سرخ گل هایش لطیف و جاوید بود
سالهاست بر روی پاییز چشم می بندد
و حال جنگلش زیر خروار ها خار خوابیده است
و تن عریانش را تازیانه های سرد باد می خندد
و صلابتش را به هیچ می انگارد
و در این انبوه دریای زرد وخشک برگ ها
نجابتش رنگ می بازد

آسمان قهراگین
ابرها غلیظ و بی باران
و صبح پر از نگاه بی شرم کلاغان
و شب پر از سکوت ستاره گان

ریشه هایش سیراب شده از خون
جیغ می کشند
فرتوت از خستگی زخمها ی بی التیام
و به پایش هزاران هزار تابوت خفته
که مالالمال از نور سینه هاشان

رو به سمت مشرق می نگرد
همانجا که قرن ها سلامش با خورشید پیوندها می خورد
می شنود از دور آوای گنجشک ها را
همان آزاد کاروان
که به سوی غربت پرواز کرد

نفرین
نفرین بر این خاک که حبس می کند
جوانه ها را از وحشت برف و بوران
و می خشکاند بهار را
نفرین بر این خاک که پاک میکند
شکوه جنگل را
نفرین بر این خاک که عجین شده است
پوسیدگی را، مرگ را

درخت صبور می گرید
درخت آرام زمزمه می کند
درخت بی صدا می نالد
و با امیدی گذشته از رویا
بر ترنم فردا ، چنگ می زند
پس بدرود ای هستی تا فردا...

م.پ ( سکوت )